ورق پاره های سرگردان

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ؛ شدم آن عاشق دیوانه که بودم

بالاخره بعدِ چند سال انتظار و تحمل نتایج ضعیف بعد از رسوایی "کالچوپولی" که بخاطرش دو تا از عنوان قهرمانیای سری آ رقابتهای فوتبال ایتالیا رو از یوونتوس پس گرفتن، بیست و هشتمین قهرمانی یووه با بازی­های جذاب و بدون باخت برای منی که طرفدار دو آتیشه­ی یووه بودم و هستم خیلی چسبید. همون رسوایی کالچوپولی و سقوط به سری B و شروع بازی­ها با 17 امتیاز منفی هم انگیزه ای بود برای اسطوره­های باشگاه که در تیم بمونن و بخاطر هوادارای تیم با همون امتیاز منفی، تیم رو قهرمان سری B  بکنند. این وسط اسم دو تا از بازیکنان باشگاه از بقیه پر رنگتر و ارزشمندتره. جیان لوئیجی بوفون و اسطوره و سمبل باشگاه؛  آلساندرو دل پیرو. اما بر اساس شنیده­ها متاسفانه این آخرین فصل حضور آلکس تو یووه ست و گفته اگر از طرف سران باشگاه اقدامی برای تمدید قرارداد با مدیر برنامه­هاش انجام نشه، علیرغم میل باطنیش مجبوره که از یووه جدا بشه. واقعیتش از این به بعد تماشای فوتبال یوونتوس بدون وجود آلکس زیاد هم دلچسب بنظر نمی­رسه. یعنی حتی وقتی کاپیتان آلکسو رو نیمکت بازیکنای ذخیره هم میدیدم دلم قرص می­شد که حتی اگه برای چند دقیقه هم بیاد داخل زمین و یه ضربه کاشته­ی پشت دروازه نصیب تیم بشه، آلکس چشم بسته توپ رو گل می­کنه و با اون  زبون از دهن بیرون اومده­اش، به سبک خودش استادیوم رو منفجر میکنه. امیدوارم کاپیتان آلکس حداقل یکی دو فصلی رو هم تو یووه بمونه.

 زنده باد آلکس، زنده باد یووه!

 

نوشته شده در دوشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ۸:٤٤ ‎ق.ظ توسط کاپیتان نظرات () |