ورق پاره های سرگردان

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ؛ شدم آن عاشق دیوانه که بودم

 نایافته     

  گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر 

  چون ماه شبی می کشم از پنجره سر 

  اندوه، که خورشید شدی، تنگ غروب 

 افسوس، که مهتاب شدی وقت سحر                          

                                             

                   در سر چه داری؟      

                                         در آن لب های افسونگر چه داری؟

    در آن دل غیر شور و شر چه داری؟

   گهی می رانی و گه می نوازی 

  بگو ای نازنین در سر چه داری؟ 

 

 

نوشته شده در یکشنبه ۱۸ امرداد ۱۳۸۸ساعت ٢:٤٦ ‎ب.ظ توسط کاپیتان نظرات () |