ورق پاره های سرگردان

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ؛ شدم آن عاشق دیوانه که بودم

 شمع نیم مرده

چون بوم بر خرابه دنیا نشسته ایم

اهل زمانه را به تماشا نشسته ایم

 

بر این سرای ماتم و در این دیار رنج

بیخود امید بسته و بیجا نشسته ایم

 

ما را غم خزان و نشاط بهار نیست

آسوده همچو خار به صحرا نشسته ایم

 

گر دست ما زدامن مقصود کوته است

از پا فتاده ایم، نه از پا نشسته ایم

 

تا هیچ منتظر نگذاریم مرگ را

ما رخت خویش بسته مهیا نشسته ایم

 

یک دم زموج حادثه ایمن نبوده ایم

چون ساحلیم و بر لب دریا نشسته ایم

 

از عمر جز ملال ندیدیم و همچنان

چشم امید بسته به فردا نشسته ایم

 

آتش به جان و خنده به لب در بساط دهر

چون شمع نیم مرده چه زیبا نشسته ایم

 

ای گل، بر این نوای غم انگیز ما ببخش

کز عالمی بریده و تنها نشسته ایم

...

چون مرغ پر شکسته، "فریدون" به کنج غم

سر زیر پر کشیده شکیبا نشسته ایم.        

     ف. مشیری

نوشته شده در دوشنبه ۱٦ آذر ۱۳۸۸ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ توسط کاپیتان نظرات () |