ورق پاره های سرگردان

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم ؛ شدم آن عاشق دیوانه که بودم

 حسین بیشتر از آب تشنه لبیک بود، افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را نشان­مان دادند و بزرگ­ترین درد او را بی­آبی نامیدند و من چه بسیار دیدم عده­ای مرده­ی متحرک را که بر یک زنده­ی همیـشه جـاوید عزاداری می­کنند.   

   ع. شریعتی

 

 

نوشته شده در پنجشنبه ۱۸ آذر ۱۳۸٩ساعت ۱۱:٠٢ ‎ق.ظ توسط کاپیتان نظرات () |